Zilveren Lepel: spoken word door Adriana Ivanova

10-02-2020

Op de afgelopen gespreksavonden richtte de De Idealenfabriek zich samen met alle aanwezigen op de stelling dat er een grens moeten zitten aan de rijkdom die een individu kan hebben. Argumenten circuleerden rondom de overtuiging dat dat beter zou zijn voor het individu, het milieu, de maatschappij als geheel, maar soms werd ook precies het tegenovergestelde beweerd en onderbouwd. Wat de inbreng ook is, het wordt altijd gewaardeerd dat deze wordt gedeeld. De Idealenfabriek vroeg ook spoken-word artiest Adriana Ivanova over de stelling na te denken en zij maakte inzichtelijk hoe ze over de stelling denkt middels een artistieke vertoling. Betiteld als Zilveren Lepel wist zij al rijmend in verschillende paragrafen belangrijke punten te benadrukken en eindigde ze haar voordracht met een optimische boodschap voor ieder in het publiek. Zie hieronder de complete tekst van Zilveren Lepel, geschreven en voorgedragen door Adriana Ivanova. De voordracht is ook op video vastgelegd en te zien via deze link: https://www.idealenfabriek.nl/nl/Video’s/6748841 

 

Zilveren Lepel

 

natuurlijk kunnen we ‘rijkdom’ en ‘armoe’

volgens het boekje definiëren
maar of de twee zich daarmee laten vangen?

dáár valt over te discussiëren

 

er is ook nog zoveel wat we kunnen onderzoeken, kunnen leren
over de stiekeme systemen die ongelijkheid in stand houden
en hoe wij daartegen kunnen rebelleren

 

want sinds de introductie van het kapitalisme
zijn dingen ineens hartstikke simpel en hartstikke scheef: de munt staat voor macht
want ze geeft je koopkracht
en op die manier blijft arm arm
en wordt rijk rijker
en zo kabbelt dat maar voort
terwijl de zeespiegel steeds sneller begint te stijgen

 

de strijd tegen klimaatverandering
– en nu klinkt het misschien alsof ik van de hak op de tak spring –

maar wanneer de wereld werkelijk vlam vat
zal ook in onze randstad
de ongelijkheid naar ongekende hoogte groeien

 

wanneer de temperaturen omhoog schieten
kunnen de rijken makkelijk in klimaatbestendige kastelen gaan leven

maar de minder fortuinlijke mens, die zal – in het heetst van de strijd –

apocalyptische taferelen moeten overleven

 

ik heb een vraag:
waarom is het inkomensverschil zo groot
tussen de lieve vrouw die voor onze zieken, onze dierbaren zorgt

en de topman van de bank die ons spaargeld waarborgt?

waarom is het teken van dankbaarheid voor haar zo klein?

 

iedereen weet toch:
met een krap inkomen is het bestaan
een stuk minder aangenaam, daar is niets nieuws aan
sommigen van ons hebben nou eenmaal niet veel kansen gekregen

hebben geen universitaire opleiding afgerond met een negen
zijn zonder een gezond lichaam of zilveren lepel in de mond geboren

hebben zonder privileges, netwerk of diploma knaken moeten scoren

 

dus ja, voor de medemens én de planeet zou het heel wat schelen

als de bevoorrechte mens ​iets​ meer van zijn privileges zou delen

iets​ meer zou geven, ​iets​ soberder zou leven

 

want god, wat zou het toch tragisch zijn om massaal kopje onder te gaan

enkel en alleen omdat de mensheid zijn eigen hebzucht niet kon weerstaan

 

ik heb een vraag:
als ik zeg dat ik denk dat we de ongelijkheid kunnen verkleinen
door een eerlijke verdeling van de geldfonteinen
spreek ik dan als een optimist over een utopie?
ratel ik dan als een idealist zonder kop over een onwaarschijnlijke theorie?

 

kunnen we de rijken echt doen beseffen
dat ze door hun financieel vermogen te splitten

alleen maar meer geestelijke weelde zullen bezitten?

 

mijn wens voor de toekomst is dat we rijk zijn aan ideeën

liever een overdaad aan daadkracht dan nóg meer koopmacht

liever meer bezinnen, liever minder hebbedingen

 

want uiteindelijk is ​tijd​ ons kostbaarste bezit
dus ik zal hier ook niet ellenlang over vraagstukken staan speculeren

nee, we zijn hier om samen te filosoferen
om te luisteren
om de handvatten te gebruiken die we vanavond aangereikt krijgen

en om daarmee, in volle glorie, ons eigenbelang te overstijgen